در روضهء ششم به تفصيل سبق ذكر يافته به طريق اجمال آن كه محمد بابر ميرزا در اين سال لشكر به قندهار كشيد [ 58 ] و شجاع بيك پسر امير ذو النون ارغون را كه حاكم آن ديار بود به بلاى محاصره گرفتار گردانيد . شجاع بيك كسان به دار السلطنهء هرات فرستاده از امير خان حاكم آنجا استمداد نمود و امير خان به مقتضاى مصلحت وقت ، كسان به درگاه محمد بابر ميرزا فرستاده التماس عفو جرايم و زلات شجاع بيك و استدعاى ترك محاصرهء قندهار و مراجعت به ديار كابل نمود . جناب بابرى در جواب فرمود كه چون بنا بر ضرورت ناموس سلطنت ، بىنيل مقصود به كابل مراجعت نمىتوان نمود بعد از تسخير قندهار شجاع بيك را با كليد قندهار به دربار شاهزادهء والاتبار طهماسب ميرزا خواهم فرستاد كه اين ولايت را به هر كه خواهد عنايت كند . و چون فرستادگان امير خان به جانب هرات مراجعت نمودند محمد بابر ميرزا به همگى همت روى توجه به تسخير دار القرار قندهار نهاد و شجاع بيك به دستيارى محصوران در قلعه - دارى داد جرأت و جلادت مىداد تا مدت محاصره به سه سال كشيد و به علت قلت آذوقه و امتداد ايام محاصره كار بر محصوران دشوار گرديد . و بعد از انقضاى مدت مذكور كه تير دعاى بىرياى گرفتاران زندان محاصره بر هدف اجابت آمد بنا بر بعضى اسباب كه به عنايت الهى ايمائى به آن خواهد شد حسب الفرمان شهريار زمين و زمان دست اقتدار امير خان از دامن ايالت ولايت هرات كوتاه و عمدهء امراى عالى شان دورميش خان به حكومت آن ولايت سرافراز و وارد هرات گرديد ، خان عالىشان بعد از اطلاع بر حال مردم قندهار ، مظفر بيك نامى را از ملازمان خود به رسم رسالت به نزد محمد بابر ميرزا فرستاده التماس استخلاص محصوران قندهار از تنگناى محاصره نمود و جناب بابرى كه تسخير آن ديار را سرسرى انگاشته مدتها در آن ولايت رايت اقامت افراشته بود قبول آن ملتمس را غنيمت شمرده رخت اقامت به ديار كابل برد . و چون مردم قندهار از تنگناى محاصره خلاصى يافتند شجاع بيك به عزم ادراك خدمت خاقان عالى شان متوجه